Werk

Op de Vrije Universiteit Brussel zijn 23 mensen zonder papieren al 84 dagen in hongerstaking. Het gaat niet goed met hen: ze zijn graatmager, verbranden nu ook hun spieren als energiebron, kunnen nauwelijks meer rechtop staan en hebben amper weerstand tegen infecties en ziekten. Ondanks hun kritieke gezondheidstoestand, gaan ze door met de actie.

Elke dag horen we verhalen van ontslagen en van economische werkloosheid. Als werkzoekende in België en in de rest van Europa is het aartsmoeilijk om (opnieuw) aan de slag te geraken. Nochtans krijgen we geregeld ook hoera-verhalen te horen over weer eens zoveel arbeidsplaatsen die gecreëerd werden. ‘Hoe zit dat nu echt met die werkloosheidscijfers?’ vroegen wij ons af. Zijn er misschien meerdere manieren om werkloosheid te evalueren en in cijfers te gieten? We analyseerden de situatie in Duitsland, Frankrijk en België.

CD&V-voorzitter Wouter Beke noemde de staking van 30 januari op voorhand al nutteloos – de regering zou toch geen jota aan haar plannen veranderen – en Bruno Tobback zei dat de vakbonden een atoombom gebruikten. Het VBO verweet de bonden “alleen maar” dat ze “met vuur speelden”, maar de werkgeversorganisatie organiseerde wel aanhoudende aanvallen tegen de bonden. Soms in bewoordingen die zo aan Iron Lady Margaret Thatcher deden denken. Haar offensief was ongetwijfeld grootser, maar de tijdsgeest en het opzet zijn perfect te vergelijken.

Mijn ouders hebben bijna een loopbaan van 40 jaar dienst achter de rug. Gedurende hun loopbaan hebben zij belastingen betaald en sociale bijdragen gestort, zodat ik naar school kon gaan, zodat ik mijn hogere studies heb kunnen voltooien, en zodat ik op een kwaliteitsvolle manier ben kunnen opgroeien. Zij hebben zelf reeds lang bijgedragen tot hun pensioen en doen dat nog. Door hun bijdrage werden jonge, zieke en werkloze mensen geholpen met een ziektevergoeding of werkloosheidsvergoeding.

Opgestaan om 5 uur s’ochtends. Eerste halte: het PVDA secretariaat in Brussel, waar we ons in kleine groepjes verdelen om de piketten in de omgeving van de stad te bezoeken. Samen met Claudia, een kameraad, kom ik aan op het Rouppeplein. Ons doel: mee te rijden met een auto langs de bouwwerven in Brussel om te zien of dat iedereen goed meedoet met de staking...

Of het nu The New York Times is over het volksverzet in Griekenland, The Economist over de Occupy Wall Street-beweging of De Morgen over de algemene staking van 30 januari, telkens weer gaat het over verontwaardigde jongeren die zich verzetten tegen de vorige generaties. De onverantwoordelijke babyboomers die decennialang boven hun stand leefden, zijn de hoofdschuldigen van de situatie waarin we ons nu bevinden. Que?

Met bevroren tenen zijn wij, de studenten van Comac Leuven, teruggekomen van Bpost. Wij vinden het belangrijk om als Leuvense studenten onze solidariteit aan deze postmannen en -vrouwen te betuigen. Met enkele kritische vragen, die we hebben opgevangen in de media van de afgelopen dagen, bevragen wij de stakers aan het piket. 

Ook de scholieren van Comac Antwerpen zijn zondagavond en maandagochtend bezoekjes gaan brengen aan stakingspiketten.
In tijden waarin het generatieconflict door de media hard wordt uitgespeeld, werd de aanwezigheid van deze jonge kameraden erg op prijs gesteld.