Comac Studenten Gent

Georganiseerd door Stuart en de kringen van de faculteit letteren en wijsbegeerte:

De middelen die ons hoger onderwijs ter beschikking heeft zijn beperkt, en dreigen nog kleiner te worden in de nabije toekomst.

Hoewel de studentenaantallen de voorbije twintig jaar meer dan verdubbelden, volgde het personeelskader deze stijging lang niet. Het grootste gevolg hiervan was het massaonderwijs dat vandaag als de norm geldt. Nochtans worden alternatieve werkvormen in kleinere groepen vaak als een essentieel onderdeel van het universitaire onderwijs beschouwd.
Naast dit historische probleem zijn er recent andere problemen opgerezen. Volgend academiejaar zal de Vlaamse regering hoogstwaarschijnlijk een besparing van 2% doorvoeren op het hoger onderwijs, waardoor de universiteitsbrede middelen voor personeel voor het eerst zelfs zouden dalen. Bij stabiele of zelfs nog stijgende studentenaantallen luidt dit enkel nog onpersoonlijker, en ook minder kwalitatief onderwijs in.

De financiering van de universiteiten brengt ook onrechtstreeks studentonvriendelijke gevolgen met zich mee. Om de reeds beperkte middelen woedt een felle strijd, die onder andere bepaald wordt door het aantal publicaties die iedere faculteit of instelling binnenrijft. Doordat het aantal publicaties slechts relatief van belang is, en de vereisten niet aangepast zijn aan het vakgebied, is de druk op onderzoekers de laatste jaren exponentieel gestegen. Dit heeft ook gevolgen voor het onderwijs: professoren en assistenten hebben minder tijd om kwaliteitsvolle lessen te geven en de studenten te begeleiden.

Een ander gevolg van de strijd om middelen is dat een studentvriendelijke politiek ook weer financieel wordt afgeraden. Faculteiten krijgen subsidies per studiepunt opgenomen door een student, niet per student. Dit zorgt er voor dat onder andere trajectbegeleiding met oog op een realistische studielast, het aanbieden van interfacultaire vakken of minores, en het promoten van buitenlandse Erasmusverblijven bestraft worden.

De financiering heeft ook als gevolg dat er al enige tijd een moratorium heerst op het aanbieden van nieuwe vakken. Het gebeurt bovendien vaker en vaker dat vakken worden samengevoegd. De enige weg die in dit model nog financieel haalbaar is, is het verminderen van het aanbod, wat op sommige faculteiten reeds gevoeld wordt .

Ons onderwijs is niet louter een uitgavepost. Roep een halt aan toe aan deze besparingen! Betoog mee voor een beter onderwijs!

Zet het alvast in je agenda!

Meer info volgt

Hoe durven ze?
De euro, de crisis en de grote hold-up
Peter Mertens stelt zijn bestseller voor in Gent

Lotte Pinoy leest het voorwoord van Dimitri Verhulst

Dinsdag 20 maart 2012 om 20u • Campo Nieuwpoort, Nieuwpoort 31-35, 9000 Gent

Peter Mertens voorzitter PVDA • Els Keytsman econome en publiciste, auteur van ‘Het Klimaatboek’ • Eric Goeman woordvoerder Attac Vlaanderen, coördinator Financieel ActieNetwerk • Jonas Geirnaert Neveneffecten, programmamaker en comedian • Eddy Van Lancker federaal secretaris ABVV • Saskia Van Nieuwenhove journaliste P-magazine • Luc Impens ACV vormingsdienst • Steve Shorrock Muziek

De Eyjafjallajökull is een natuurfenomeen. De economische crisis niet. Hier past geen verbijstering over ontembare krachten, maar verontwaardiging. Bankiers, poenslurpers en luchtbellenblazers kregen na de crisis van 2008... nog meer macht. In een grote hold-up verhuisden opnieuw miljoenen euro’s naar de miljonairs. In Europa hebben de speculanten ondertussen een keizerlijke status gekregen, en worden ze braafjes “markten” genoemd. Als waren ze keizer Nero, beslissen ze - met duim omhoog of omlaag - over de toekomst van gehele volkeren. Van Griekenland en Italië tot bij ons eisen zij alweer dat u en ik de crisis betalen, voor de tweede keer. Hoe durven ze!

Dit boek, dat ik des te zeer zou willen bestickeren als “noodzakelijk”, begroet ik als een warm en hernieuwd begin in de strijd tegen het asocialisme. – Dimitri Verhulst

Uitgeverij EPO in samenwerking met ACV Gent-Eeklo, ABVV Oost-Vlaanderen, Linx+, Victoria Deluxe, Masereelfonds, Attac

25 jaar geleden kwam de Belgische arts Michael De Witte om in El Salvador. Na zijn studies wou deze Belgische arts naar de Derde Wereld om daar een steentje bij te dragen. Na een doortocht bij Artsen Zonder Grenzen in Zimbabwe, maakte hij echter een niet-alledaagse keuze: om het onrecht ook structureel te bekampen stelde hij zijn medische diensten ten dienste van het bevrijdingsfront FMLN in El Salvador.
Na vijf jaar levens redden kwam hij om bij een inval van een mortiergranaat van het leger.
25 jaar later staan we stil bij het boeiende verhaal van deze jonge en geëngageerde arts.

Programma:
*Getuigenis over Michaël De Witte: waarom vertrok hij in 1982 naar El Salvador, met welke idealen?
*El Salvador en het FMLN, van de stichting in 1980 tot in de regering sedert 2009.
*Getuigenis over de strijd voor een goede gezondheidszorg nu in El Salvador door Margarita POSADA
*en van 21u-22u de mogelijkheid voor een rustige babbel bij een drankje en een hapje

Organisatie: Stichting Michael De Witte, fos-socialistische solidariteit en BeMSA Gent, INTAL-Geneeskunde voor de Derde Wereld

Facebookevent

Lees ook het artikel over Michael De Witte.

★ Het concept 'Film de Résistance' bestaat ondertussen al enkele jaren op universiteiten over heel België. Keer op keer focussen we hier met Comac op de eerder progressieve en tegendraadse cinema, met films die vaak ook inspelen op de actualiteit. Deze keer draaien we 'I Cento Passi' (honderd stappen), een parel van een film, die we met Comac al heel lang eens wilden tonen. Gebaseerd op een waargebeurd verhaal, een must see.


★ De film, die zich afspeelt in de jaren '70, gaat over het leven van de Italiaanse politicus en anti-maffiastrijder Peppino Impastato. Zijn vader, Luigi Impastato, is een maffioso in het Siciliaans dorp Cinisi. Peppino komt al vroeg in opstand tegen zijn vader en de intriges van de maffia. Hij sluit zich aan bij de communisten, organiseert culturele manifestaties en richt een radiostation op.

I cento passi werd in 2000 in première vertoond tijdens het Filmfestival van Venetië en won onder andere de prijs voor beste film. De film won ook vier "David di Donatello"-awards en kreeg een Golden Globe-nominatie voor beste buitenlandse film. Voor de regisseur Marco Tulio Giordana is deze film een bekroning vanwege zijn keuze over de "donkere jaren" van Italië, wat erg werd geapprecieerd. Dat stond hem toe om in 2003 de film La Meglio Gioventù te maken, waarin Lo Cascio ook meespeelt.


★ Inkom is 1 euro voor niet-leden, en gratis voor leden! We verkopen ook oxfam-fruitsap en pintjes.
@ Blandijn Aud. A