#30J - Comac Louvain-la-Neuve

Het is 6u s’ochtends, wanneer de Comac delegatie van Louvain-la-Neuve de baan optrekt om langs de stakingspiketten in de omgeving rond te gaan. Met kleine oogjes, ijskoude handen, maar met warme harten gevuld met solidariteit trekken we erop uit.

Eerste halte : het bedrijf Laurenty (een kuisbedrijf dat voornamelijk werkt in Louvain-la-Neuve, verantwoordelijk voor het opkuisen van lokalen van de UCL: auditoria, koten,...) waar een deel van de arbeid(st)ers, met een tas koffie in de hand, zich voor de lokale zetel van het bedrijf bevinden. Hier is de staking relatief goed opgevolgd, ook al zijn er enkele arbeid(st)ers « opgeroepen » om zich met het winkelcentrum ‘de Esplanade’ bezig te houden.

Er hangt een gezellige sfeer en we worden met open armen ontvangen. Vooral het tekort aan personeel voor de grote hoeveelheid werk is hier een reden om te staken (een 60-tal arbeid(st)ers voor heel Louvain-la-Neuve). « Voor de baas geldt: hoe minder personeel, hoe beter! »

Vervolgens richten we ons op de zone van Louvain-la-Neuve, waar de arbeid(st)ers van verschillende bedrijfjes zich hebben verzameld om de ingang van de zone te blokkeren en tegelijkertijd een filterblokkade op te zetten. Ook hier werd de staking goed opgevolgd, 75% van de arbeid(st)ers zijn niet op het werk komen opdagen. Ook al blijft het er een gezellige sfeer en worden we hartelijk verwelkomt, toch kunnen de arbeid(st)ers hun bezorgdheden niet verbergen : « Weet jij hoe dat gaat in Duitsland ? Wanneer ze een job aanbieden, dan gaat het naar diegene die er het minste loon voor vraagt! »

Voor de meerderheid van de werknemers die er maandag staan, ondanks het enorm koude weer, is het de pensioenleeftijd waar ze zich zorgen over maken. Maar de syndicalisten zijn de studenten helemaal niet vergeten: « Wat we vandaag doen is wel een beetje voor onze eigen belangen, maar zeker ook voor jullie toekomst! », « Zie je, op dit moment duren de wachttijden één maand, maar met de nieuwe maatregelen gaan ze 12 maanden duren ! Dat ga je wel snel voelen! »

Onze tour langs de piketten eindigt aan de winkelgalerij van Ottignies : Delhaize, Colruyt, Carrefour, Lunch Garden en Lidl: ze zijn allemaal toe, ondanks de zware druk die de directies uitoefenden (het gevaar van de concurrentie,...), de werknemers reageerden opgelucht. « Jullie gaan de gallerie sluiten ? Oef! »

Sowieso reageren de syndicalisten altijd blij en verwelkoment op de solidariteitsbezoekjes, zelfs wanneer de staking op sommige plaatsen minder goed werd opgevolgd. « Sommigen zitten zo krap bij kas dat ze geen enkele dag van werk kunnen missen »

Tenslotte, als er iets is dat de syndicalisten echt irriteert, dan is het wel het onbegrip voor de vakbond. « De mensen hebben de neiging te vergeten, dat alles wat ze nu van rechten hebben, door de vakbonden zijn afgedwongen... » Eén ding is zeker, wij, de studenten die solidair zijn met de werknemers, zullen dit niet vergeten.

Romain