Tussen 3 en 5 uur ‘s morgens gingen die maandagochtend de wekkers af bij 82 scholieren en studenten van Comac. Vroeger dan gewoonlijk, zelfs voor hen die nog in de examens zitten, zoals de meeste Nederlandstalige studenten. In hun stad ontmoetten ze elkaar aan een of ander stakingspiket of ze trokken samen langs verschillende piketten. Hier en daar gingen ze ook op pad met een plaatselijke PVDA-verantwoordelijke. Telkens konden ze genieten van een kopje koffie, maar er was nog meer om zich aan op te warmen.
12 maanden wachttijd
In Louvain-la-Neuve namen de studenten deel aan de blokkade van de industriezone, waar ongeveer 75% van de werknemers in staking was. De meesten van hen maken zich vooral zorgen om hun pensioen, maar dat betekent niet dat ze de jongeren vergeten waren: “Wat wij hier doen, dat is natuurlijk ook een beetje voor onszelf, maar toch vooral voor jullie, de jongeren! Tot nu toe was jullie wachttijd 9 maanden. Nu moet je 12 maanden wachten voor je voor het eerst een uitkering kunt trekken, als je geen werk hebt. Al deze maatregelen treffen jullie ook, en rechtstreeks”, zegt een vakbondsman.
De delegatie bracht ook een bezoek aan de onderhoudsfirma die de auditoria en de studentenkoten van hun universiteit schoonmaakt. Een gelegenheid om eens “achter de schermen” te kijken en te ontdekken dat het geheel van de universiteitsgebouwen schoongemaakt wordt door slechts een zestigtal mensen. “Dat is niet genoeg, in verhouding tot het werk dat ze van ons vragen”, hekelt een bediende.
De chemische sector (BASF, Monsanto, Evonik), de farmaceutische sector (Bayer) en de Antwerpse dokwerkers kregen het bezoek van een groep scholieren en studenten uit de streek. Voor hen is het de vakbondsdelegatie van BASF die de prijs verdient van het creatiefste piket. De arbeiders van de vroege shift die massaal met bussen arriveerden, kregen allemaal een post-it. Daarop konden ze met “voor” of “tegen” hun standpunt geven over de besparingsmaatregelen. Resultaat? Tientallen briefjes met “tegen” en eentje “voor”.
De jongeren hadden heel wat discussies aan de piketten, over de meest uiteenlopende zaken. “Kennismaken met het leven van de arbeiders en bedienden, met het bedrijfsleven, dat is nieuw voor ons en heel belangrijk bij het begin van onze studies. Het is interessant om met anderen te discuteren over de eisen van deze staking”, vertelt David, lid van Comac-Antwerpen.
2 op de 5 jongeren hebben geen vast contract
Aan het piket van bpost in Leuven zagen de aanwezige studenten maar weinig andere jongeren. “Nochtans zijn er hier heel wat jonge werknemers. Er komen er heel wat al vanaf hun 18 jaar hier werken, maar ze krijgen bijna nooit een vast contract. De druk is dan ook te groot voor hen, om hier met ons te komen staken”, De Comac’ers zijn geschokt.
In Brussel trokken een twintigtal studenten en scholieren naar het piket van de MIVB aan het station Delta. “Blij dat jullie hier zijn”, kregen ze te horen. Het gebeurt immers niet alle dagen dat ze een bende jongeren aan de ingang van hun bedrijf zien verschijnen om hen te steunen. Laure, de benjamin van de groep, zit in het 3emiddelbaar. Haar aanwezigheid bleef niet onopgemerkt. Ze werd geïnterviewd door de RTBF en kwam op het radionieuws van 8 uur die ochtend: “Het is toch niet normaal dat wij, de zwaksten, opdraaien voor al die besparingsmaatregelen. Ik ben nog maar 15 en ik begrijp best dat nog niet iedereen van mijn leeftijd zich roert, maar het is nu dat wij in actie moeten komen. Over een paar jaar zal het te laat zijn.”
Een delegee is blij met de aanwezigheid van de jongeren: “Het doet enorm deugd dat jullie hier zijn. Ze willen ons dikwijls doen geloven dat de jeugd niets moet hebben van de vakbonden en de syndicale problemen, dat ze niet willen vechten voor hun toekomst of dat ze niet begrijpen wat er op het spel staat met die pensioenen. Maar jullie hier zien, dat is toch wel bemoedigend.” Op het einde van de voormiddag besluit een buschauffeur: “Hé jullie, jongeren, kom maar terug wanneer je wilt!”
Bekijk hier de verslagen uit verschillende steden:
