Strijd rond langer werken nog niet gestreden: de echte beslissing valt in januari

Nauwelijks enkele uren na de geslaagde stakingsdag van de openbare diensten op 22 december, keurde de meerderheid in de nacht van donderdag op vrijdag de pensioenplannen van de regering-Di Rupo goed. De politieke commentatoren in de pers waren er als de kippen bij om de staking als “totaal nutteloos” af te doen. Le Soir titelde vrijdag “Een staking voor niets”. Maar deze politieke commentatoren vergissen zich. De strijd is nog niet voorbij.

1. De eisen van de stakers zijn terecht. Ons land staat op de 3deplaats in de rangschikking van landen met de hoogste productiviteit. Iedere werknemer in ons land werkt hard en intensief. En dat betaal je fysiek en mentaal. Een studie van de dokters van de PVDA toonde aan dat drie kwart van de ouderen tussen de 55 en 65 in ons land kampt met minstens één chronische aandoening. Vervroegd met pensioen kunnen is voor sommigen een kwestie van overleven, en voor de meesten is het een kwestie van waardig ouder worden na een leven van hard labeur. Iedereen twee jaar langer laten werken en tegelijkertijd sleutelen aan de pensioenberekening, met als resultaat dat de pensioenen tussen de 3 en de 12% dalen, dat is niet niks! Dat is gewoon onaanvaardbaar. 

2. Philippe Moureaux, de ondervoorzitter van de PS, zei vrijdag in La Libre Belgique over de pensioenplannen van de regering: “De hervormingen zijn absoluut onrechtvaardig en absoluut onevenwichtig… maar ze zijn ook absoluut noodzakelijk.” PVDA-voorzitter Peter Mertens dient hem van antwoord: “Tegen 2014 moeten de pensioenbesparingen 674 miljoen euro opleveren. Indien ArcelorMittal en Electrabel het wettelijk belastingtarief van 33,99 procent zouden betalen, zou dat 825 miljoen opleveren. Het zet alles wat in perspectief. Raken aan de pensioenen van anderhalf miljoen mensen, terwijl aan twee multinationals niet wordt geraakt.”

Inderdaad, de gemiddelde levensverwachting stijgt. En ja, dat veroorzaakt een meerkost voor de sociale zekerheid. Maar er bestaan tientallen manieren om dat op te lossen. Activeer de grote fortuinen, stop de fiscale cadeaus aan de grote multinationals of schrap de jaarlijkse verlaging van de patronale bijdragen aan de sociale zekerheid ten bedrage van 7 miljard. Het is allemaal een kwestie van maatschappijkeuze: ofwel kiest men voor het grote geld, de ondernemingen, de banken en de speculanten, ofwel vertrekt men van het recht op een waardige oude dag, in goede gezondheid en met een goed wettelijk pensioen.

3. “De plannen zijn goedgekeurd”, schrijven alle commentatoren. Hiermee hopen ze dat de strijd- en protestbeweging zal stilvallen. Maar ze zijn er niet gerust in. Le Soir vraagt zich af of er gestaakt zal worden tijdens de feestdagen. “In principe zijn de meeste stakingsacties donderdagavond beëindigd, maar het is niet uitgesloten dat er plaatselijk doorgegaan wordt, met name in het openbaar vervoer. (...) Kunnen we na Nieuwjaar opnieuw stakingen verwachten? Het antwoord daarop is: ja.”

Inderdaad, de werkende mensen en hun vakbonden zijn nog niet verslagen. Velen van hen zijn nog niet in beweging gekomen. Als bij deze groep zal doordringen wat de volledige reikwijdte van de maatregelen is, zal de actiebereidheid snel zijn weg vinden.

Verder is er de stakingsaanzegging voor 30 januari. Een stakingsdag die zal voorbereid worden met stakingsacties in de loop van januari. De komende maand zal duidelijk worden of de plannen er echt doorkomen of niet. Elke wet, elke stemming in het parlement kan herroepen worden. In Frankrijk werd de wet op het eerste arbeidscontract eerst goedgekeurd en daarna weer weggestemd. En dat gebeurde in 1995 ook bij ons met de wet-Lebrun tegen de Franstalige hogeschoolstudenten. Die wet moest door de strijd van de studenten terug naar af. Het zal dus de straat zijn die de volgende maand beslist of de maatregelen van Di Rupo zullen worden doorgevoerd of niet.

4. De regering wil de goedgekeurde maatregelen nog voor 1 januari 2012 omzetten in Koninklijke Besluiten. Tegelijkertijd wil de regering het sociaal overleg over de uitvoeringsbesluiten en modaliteiten van haar plannen opstarten. Ze wil deze onderhandelingen opdelen per sector: een werkgroep voor het “rijdend treinpersoneel”, voor de onderwijzers, de brandweerlieden, de zware beroepen… De regering-Di Rupo hoopt hiermee de essentie van heel haar plan te vrijwaren. Ze hoopt hiermee ook de werkende mensen en hun vakbonden te verdelen en op die manier de strijd te ontlopen. Het toont de fundamentele zwakte van deze nieuwe regeringsploeg. De meerderheidspartijen hebben schrik voor de strijd en de stakingsacties.

5. Iedereen weet dat de pensioenhervormingsplannen een onderdeel zijn van een totaal bezuinigingsplan. Dat plan bevat nog andere maatregelen die het geld uit de zakken van de gewone werkmens zullen halen. Die begroting moet in de loop van de maand januari echter nog goedgekeurd worden. Het moment bij uitstek dus om via stakingsacties opnieuw te protesteren tegen de hele begroting en de bijhorende pensioenplannen.

Iedereen weet ook dat het niet zal blijven bij dit ene bezuinigingsplan. Dit is het begin van een reeks plannen die allemaal zware besparingen zullen opleggen aan de werkende bevolking. Wie vandaag de strijd uit de weg gaat, zal het later des te duurder bekopen. In elke actie doen de werknemers ervaringen op. Ervaringen die levensnoodzakelijk zijn voor de toekomst.

De PVDA blijft zich verzetten tegen de begrotingsplannen van deze regering. De PVDA zal de komende maand al haar krachten aanwenden om te informeren en om de vakbonden bij te staan. Dit is nog maar een begin, wij gaan door met de strijd.