De aanval op de pensioenen raakt ook de jongeren

We horen en lezen het overal: de overheid wil de mensen langer doen werken.

We zouden natuurlijk kunnen denken dat dit ons, jongeren, niet aanbelangt, dat dit iets is voor oudere mensen en dat wij nog heel veel tijd hebben voor we daar staan. Niets is echter minder waar, als je het van dichterbij bekijkt, heeft dit een veel grotere impact op jongeren dan je denkt.

Waarover gaat het?

Ingaand op de oproep van de patronale organisaties en van de Europese Commissie wil Di Rupo de leeftijd om met brugpensioen te kunnen gaan met twee jaar optrekken van 58 naar 60 jaar. Er komen nog andere maatregelen om de mensen langer te doen werken. Zo wordt steeds moeilijker om recht te hebben op een volledig pensioen. Dit is slechts een eerste stap. In verschillende Europese landen ligt de pensioenleeftijd al op 67 jaar en de Europese Commissie spreekt er reeds over om mensen tot hun 70ste te laten werken.

“De mensen leven langer, dan moeten ze ook maar langer werken”

Van bovenstaande uitspraak ontglipt de logica ons volledig. De vooruitgang van de maatschappij bestaat er net in dat mensen na tientallen jaren rijkdom geproduceerd te hebben,, de keuze moeten hebben om op hun oude dag te kunnen genieten van een welverdiend pensioen. Het is eveneens zo dat werkende mensen (nog meer in bepaalde beroepscategorieën) het zeer moeilijk hebben om tussen hun 55 en 65 nog verder te werken. Velen zijn op na dertig jaar arbeid. Moet langer leven dan bestraft worden? Dat is de wereld op zijn kop.

Na botsende beschavingen, nu ook botsende generaties?

Een van de vaak gehoorde uitspraken is dat het niet aan de jongeren is om de lasten van de oudere bevolking te dragen. Tussen de lijnen wil dit zeggen dat er geen geld meer zal overschieten om onze pensioenen te betalen als we nu de hervorming niet doorvoeren. Zo doet men uitschijnen dat het in ons eigen belang is dat onze ouders (en wij later) langer werken. De toekomstige regering zet zo de belangen van jongeren lijnrecht tegenover die van de oudere bevolking. Maar ze vermijdt een antwoord te geven op een essentiële vraag: hoe zullen we al die jongeren werk geven die geen job vinden doordat iedereen langer moet werken?

In de getuigenissen over de arbeidsmarkt in de Brusselse wijken, lees je hoe moeilijk het is voor jongeren om aan de bak te komen. In België wordt een op de vijf jongeren in de werkloosheid gedwongen omdat er niet voldoende jobs beschikbaar zijn. Dit is het dubbele van het werkloosheidspeil voor de hele bevolking. Het is niet door ouderen uit te putten en zo nog minder werkkansen te creëren dat we het probleem zullen oplossen. Wij willen kunnen werken na onze studies. Verder is de strijd voor de pensioenen ook direct een strijd voor de jongeren. Want ook wij zullen steeds langer moeten sparen voor een degelijk pensioen, ook wij zullen 40 jaar moeten werken. Reken maar eens uit hoe oud jij zult zijn voor je aan je welverdiende pensioen zult kunnen beginnen.

In Frankrijk werd vorig jaar tussen maart en november over het hele land massaal strijd gevoerd tegen een gelijkaardige pensioenhervorming. De kracht van de beweging – die miljoenen mensen op de been bracht – was net dat scholieren en studenten zij aan zij betoogden met de arbeiders en bedienden. Zij kwamen op straat met de slogan “les jeunes au boulot, les vieux au repos” (jongeren aan het werk, ouderen op rust). Samen met de vakbonden, met de PVDA en Comac kunnen we hier in België ook voor vechten.