#30J Comac Antwerpen

Ook de scholieren van Comac Antwerpen zijn zondagavond en maandagochtend bezoekjes gaan brengen aan stakingspiketten.
In tijden waarin het generatieconflict door de media hard wordt uitgespeeld, werd de aanwezigheid van deze jonge kameraden erg op prijs gesteld.

Met een 50-tal (waarvan 6 scholieren) begonnen we al zondagavond. Door verantwoordelijken van de bedrijfsleiding van de pvda, werd uitgebreid uitgelegd wat de inzet van de staking was en waar we ons allemaal aan konden verwachten. Het enthousiasme onder de jonge Comac leden begon te groeien.

De eerste stop die we maakten, was bij de NMBS. Toen we toekwamen, konden we meteen de handen uit de mouwen steken. Een tent opzetten? Geen probleem! Wel een probleem als er geen plannetje is... Maar meteen een goede manier om een paar gesprekjes op gang te brengen én onze solidariteit ook in de praktijk om te zetten. Een enkele keer werden we gestoord door boze reizigers, maar de meesten verbroederden snel met de stakers.
Er moest slechts één trein stilgelegd worden, wat op zich een positief teken is. Hoe ze een trein stil leggen? Er wordt een klem met dynamiet op de sporen gelegd - iets wat alle machinisten bij zich hebben in geval van nood - waardoor een trein die hierover rijdt, verplicht is om te stoppen. Een piket is dus ook handig om allerlei technische snufjes bij te leren.

De volgende stop - na enkele uurtjes slapen - was Bayer, één van de chemiereuzen die de haven van Antwerpen rijk is. Een zeldzame werkwillige die komt opdagen. Omdat ze de productie niet helemaal kunnen stilleggen, moet er wel gewerkt worden met een minimumbezetting. In sommige gevallen was het zelfs een onderbezetting. Overal hoorde je hetzelfde: de koopkracht van de mensen die wordt aangevallen, terwijl de grote bedrijven en de euromiljonairs buiten schot blijven. Wanneer de index ter sprake komt, zie je de strijdlust feller worden. Als daar ook maar een vinger aan geraakt wordt, zullen de acties nog harder en nog massaler zijn.

Daarna naar het befaamde 'Kot', waar de 'mannen van de dokken' zich elke ochtend moeten aanbieden bij een baas om die dag te kunnen werken. Gelukkig hebben deze arbeiders een vrij goed statuut. Maar, zo vertelde een jonge havenarbeider, in tijden van crisis komt de regering altijd af met "modernisering van het statuut". Dat betekent echter al 40 jaar dat het omlaag gehaald wordt. Ook voor deze reden waren ze talrijk en luidruchtig aanwezig. In een groep van zo'n 300 man, enkele vrouwen en opvallend veel jongeren trokken ze naar het centrum.

Hoewel er heel wat N-VA en SP.A stemmers tussen de stakers waren, waren Bart de Wever en Bruno Tobback kop van jut. "Is er nog wel iemand in het parlement die onze belangen verdedigt?" was een terechte vraag die wel eens gesteld werd.
Ook dat maakte dat we als jongerenbeweging van de Partij Van De Arbeid overal hartelijk ontvangen werden en ook met een goed gevoel konden vertrekken.

Wij vermoeden dat dit slechts een begin is.